Dat was alles. Geen uitleg. Geen verkooppraatje.
Gewoon... informatie.
Alsof ze het zat waren om het steeds opnieuw te moeten uitleggen.
Ik staarde twintig minuten lang naar die woorden.
De darmen?
Niet de mond?
Zes jaar lang had ik mijn tong geschrubbd tot het pijn deed.
14.000 euro uitgegeven aan tandheelkundige behandelingen.
Mondwater in elke kamer van mijn appartement.
Snoepjes in elke zak, in de auto, op mijn bureau op het werk.
En het lag niet aan mijn mond?
Om 1 uur 's nachts vond ik het onderzoek.
"Een publicatie in een medisch vakblad"
Het ging over stomadragers. Mensen bij wie het spijsverteringsstelsel chirurgisch was omgeleid.
Ze hadden hetzelfde probleem. Een sterke geur. Ze konden nauwelijks dicht bij anderen komen.
Maar de geur kwam niet uit hun mond. Hij kwam uit hun darmen.
En precies dat toonde het onderzoek aan:
Chlorofylline – een natuurlijke verbinding, afgeleid van chlorofyl – kan de zwavelverbindingen binden die verantwoordelijk zijn voor de geur.
48 uur later.
Geen geur meer. Gewoon verdwenen.
Dezelfde geur als bij ons. Alleen uit een andere bron.